Ang programang internship sa unibersidad sa mga rural na lugar, na kilala bilang Erasmus Rural, ay naging isa sa mga pinakakilalang inisyatibo nitong mga nakaraang taon para sa pagdadala ng mga batang talento sa mga rural na komunidad. Gayunpaman, isang kamakailang ulat ng DPZ Chair on Depopulation and Creativity sa University of Zaragoza ang nagpapakita na, bagama't lubos na pinahahalagahan ang karanasan, hindi ito sapat nang mag-isa upang hikayatin ang mga kalahok na manatili at manirahan sa mga rural na lugar.
Ang pag-aaral, na iniharap sa Konseho Panlalawigan ng Zaragoza, ay sinusuri ang mga opinyon ng daan-daang mga estudyante at organisasyon na lumahok sa mga programang tulad ng Desafío, Arraigo, Campus Rural, UCLM Rural, Odisseu, Raíces/Sustraiak, Talent Rural, at Impuls Rural. Ang mga resulta ay nagpapakita ng isang kabalintunaan: mataas ang pagpapahalaga ng mga kabataan sa karanasan, ngunit itinuturo ang mga kakulangan sa istruktura na humahadlang sa pangmatagalang pagtatatag nito.
Isang programang may tunay na epekto ngunit may mga limitasyon
Simula nang ilunsad ito noong 2018, ang programang Erasmus Rural ay nagresulta sa humigit-kumulang 10% ng mga estudyanteng nakakumpleto ng mga internship sa maliliit na bayan na kalaunan ay nanatili roon. Binigyang-diin ni Cristina Palacín, ang pangalawang delegado para sa Fourth Space, na ang mga inisyatibong ito ay nag-uugnay sa akademiko at propesyonal na mundo at nagtutulong sa pag-unawa sa pagitan ng mga urban at rural na lugar. Ang modelo ay ginaya na sa mga probinsya tulad ng Huesca, Teruel, Castellón, Alicante, at Navarre, at nagbigay-inspirasyon pa sa Ministry for Ecological Transition and the Demographic Challenge (MITECO) na lumikha ng programang Rural Campus nito.
Itinuro ng direktor ng Chair na si Vicente Pinilla na ang katotohanang ginagaya ng ibang mga administrasyon ang modelo ay nagpapakita ng positibong pagtanggap dito. Gayunpaman, nagbabala ang ulat na ang kakulangan ng mga oportunidad sa trabaho at mga pangunahing serbisyo ay nananatiling pangunahing hadlang na pumipigil sa mga kabataan na isaalang-alang ang isang kinabukasan sa mga rural na lugar.
Ang pananaw ng mga mag-aaral: isang magandang karanasan, ngunit may mga kakulangan
Ipinapakita ng mga survey sa halos 700 estudyante na ang average na rating para sa mga internship ay 8,98 sa 10. Ang pinakamataas na rating ay ang pagtanggap na ibinibigay ng mga host organization (9,12) at ang personal at propesyonal na koneksyon na nabuo (8,95). Bukod pa rito, itinuturing ng mga kabataan ang mga rural na munisipalidad bilang kaakit-akit na lugar na tirahan, na nagbibigay sa kanila ng iskor na 8,02. Gayunpaman, ang mga oportunidad sa trabaho ay nakakakuha lamang ng 6,74, at ang access sa internet at mga kaugnay na serbisyo ay bumababa sa 5,4.
Ipinaliwanag ng isa sa mga may-akda ng ulat, si Adrián Palacios-Mateo, na mayroong isang partikular na persepsyonal na pagkiling, dahil inihahambing ng mga estudyante ang mga aktibidad sa paglilibang sa mga nayon sa mga nasa lungsod, gayong sa katunayan ay magkaiba ang mga modelo ng mga ito. Gayunpaman, ang imprastraktura at mga opsyon sa paglilibang ay mga pangunahing salik sa pagpapasya kung maninira o hindi sa mga rural na lugar.
Ang mga entidad, nasiyahan ngunit walang kakayahang makipagkontrata
Sa kanilang bahagi, ang 540 na organisasyon na tumugon sa survey ay nagbigay sa mga programa ng iskor na 9,30 sa 10. Partikular nilang pinahahalagahan ang kanilang trabaho sa pagpapawalang-bisa sa mga stereotype tungkol sa buhay sa mga rural na lugar. Gayunpaman, kinilala ng karamihan na hindi nila kukunin ang mga estudyante pagkatapos ng kanilang mga internship, pangunahin dahil sa imposibilidad ng pagdaraos ng mga kompetitibong pagsusulit o kakulangan ng mga mapagkukunang pinansyal. Idinagdag ni Vicente Pinilla na ang sektor ng negosyo sa kanayunan ay kadalasang mahina at ang mga layunin ng mga negosyo at mga kabataan ay hindi laging magkakatugma.
Sa kabila nito, tinatanggap ng mga organisasyon ang ideya ng pagsisimula ng mga kabataan ng negosyo sa lugar, bagama't ang opsyong ito ay hindi kabilang sa mga prayoridad ng mga estudyante sa unibersidad. Ipinapakita rin ng pag-aaral ang isang makabuluhang pagkakaiba sa pananaw sa mga kondisyon ng pamumuhay: mas mataas ang rating ng mga organisasyon sa koneksyon, pabahay, at mga serbisyo kaysa sa mga estudyante mismo, na nagmumungkahi na ang mga nakatira na sa lugar ay maaaring minamaliit ang mga hadlang na nakikita ng mga potensyal na bagong residente.
Konklusyon: isang kinakailangan, ngunit hindi sapat na kasangkapan
Ang konklusyon ng ulat ay ang mga programang Erasmus sa kanayunan ay isang mahalagang bahagi ng mas malawak na estratehiya para sa kaunlaran sa kanayunan at pagkakaisa ng teritoryo. Nakakatulong ang mga ito na matugunan ang agwat sa impormasyon at mga isyu sa koneksyon sa pagitan ng mga bihasang manggagawa at mga lugar na nangangailangan ng talento. Gayunpaman, upang makamit ang pangmatagalang integrasyon, mahalagang dagdagan ang mga programang ito ng mga pampublikong patakaran na nagpapabuti sa trabaho, pabahay, koneksyon, at mga serbisyo sa maliliit na munisipalidad.
Binibigyang-diin ng mga may-akda na ang isang positibong karanasan ay hindi awtomatikong isinasalin sa isang desisyon na manatili. Samakatuwid, iginiit nila na ang mga ahensya ng gobyerno ay dapat magtulungan upang maalis ang mga pagkukulang na itinuturing ng mga kabataan bilang mga hadlang. Sa ganitong paraan lamang maaaring maging isang tunay na pagkakataon para sa muling pagpaparami ang isang positibong karanasan.
Sa madaling salita, ang programang Erasmus Rural ay napatunayang isang mahalagang inisyatibo para ilapit ang mga mag-aaral sa unibersidad sa realidad ng buhay sa kanayunan at para baguhin ang persepsyon sa depopulation. Gayunpaman, malinaw ang datos mula sa ulat ng DPZ Chair: kung walang mga pagpapabuti sa imprastraktura, trabaho, at serbisyo, magiging mahirap kumbinsihin ang mga kabataang ito na maging permanenteng residente ng mga rural na lugar. Ang hamon ngayon ay nasa mga komplementaryong patakaran na kaakibat ng mga programang ito.