Tiyak na sinubukan mo nang magsulat ng code sa isang punto at parang naligaw ka sa isang labirinto ng mga brace at parenthesis, hindi sigurado kung saan patungo ang daloy ng iyong programa. Huwag mag-alala, nangyari na ito sa ating lahat na nagsimula sa larangang ito. Upang maiwasan ang pagiging ganap na kaguluhan ng iyong code, mayroong isang napakasimple ngunit hindi kapani-paniwalang makapangyarihang tool: ang flowchart ng programming.
Sa madaling salita, pinag-uusapan natin ang isang biswal na mapa na tumutulong sa atin na kumatawan sa lohika ng isang algorithm Bago mo pa man hawakan ang keyboard. Sa halip na mahirapan sa syntax ng isang partikular na wika, magpokus ka sa kung paano dapat gumana ang programa, inaayos ang mga hakbang sa isang nakabalangkas na paraan. Ito ang pinakamahusay na paraan upang matiyak na ang landas mula simula hanggang katapusan ng proseso ay pare-pareho at walang pagkakamali.
Ano nga ba ang flowchart sa pagbuo ng software?
Upang matukoy ito nang eksakto, ito ay isang grapikong representasyon na gumagamit ng serye ng mga heometrikong pigura at konektor upang ilarawan ang mga panloob na paggana ng isang aplikasyonIsipin na parang sketch ito ng isang arkitekto bago itayo ang gusali; nagbibigay-daan ito sa iyong makita ang kumpletong istruktura at maunawaan kung paano nakikipag-ugnayan ang iba't ibang bahagi ng sistema nang hindi kinakailangang magbasa ng daan-daang linya ng code.
Ang pangunahing tungkulin nito ay gawing isang madaling pamahalaang pagkakasunud-sunod ng mga hakbang ang isang kumplikadong problema. Sa pamamagitan ng paggamit ng unibersal na visual na wikaKahit sinong programmer, Python, Java, o C++ man ang gamit nila, ay mauunawaan ang pinagbabatayang lohika. Mahalaga ito para sa mas maayos at hindi gaanong madaling magkamali na paglipat sa yugto ng coding.
Pundamental na simbololohiya: Ang biswal na alpabeto
Para gumana ang mga mapang ito, hindi ka maaaring basta-basta gumuhit ng mga hugis na walang tiyak na layunin. Kailangan mayroong estandardisasyon ng mga simbolo Dahil dito, malalaman ng sinuman sa mundo kung ano ang nangyayari sa diagram. Sa ibaba, idedetalye namin ang mga pinakakaraniwang elemento:
- Mga bilog na oval o parihaba: Ginagamit lamang ang mga ito upang markahan ang punto kung saan nagsisimula ang proseso at kung saan nagtatapos ang daloy ng trabaho.
- Parihaba: Kinakatawan nila ang isang aksyon, isang partikular na gawain, o ang pagtatalaga ng isang halaga sa isang baryabol. Dito nagaganap ang aksyon. pagpapatupad ng instruksyon.
- Mga Rhombus o Diamante: Ito ang mga punto ng pagpapasya. Dito nagtatanong ang programa sa sarili nito at, depende sa kung ang sagot ay tama o mali, kikilos ito. dalawang magkaibang landas.
- Parallelograms: Ginagamit ang mga ito upang kumatawan sa input ng data (kapag nagta-type ang gumagamit ng isang bagay) o output ng data (tulad ng pag-print ng resulta sa screen).
- Mga arrow ng daloy: Sila ang mga linyang nagdurugtong sa lahat. Ipinapahiwatig nila ang eksaktong address na ang kompyuter ay sumusunod mula sa unang instruksyon hanggang sa huli.
Minsan, kapag ang diagram ay nagiging napakasalimuot at ang mga palaso ay masyadong tumatawid, ginagamit ang mga ito mga pabilog na konektor may numero. Ang mga ito ay nagsisilbing tumalon mula sa isang bahagi ng guhit patungo sa isa pa nang hindi lumilikha ng gusot ng mga linya na nakakabaliw sa mambabasa, tinitiyak na mayroon lamang isang panimulang bilog at isang pangwakas na bilog para sa bawat numero.
Para saan ang mga ito at ano ang kanilang tunay na mga bentahe?
Maraming tao ang nag-iisip na para lamang ito sa mga baguhan, ngunit ang totoo ay ginagamit pa rin ito ng mga batikang propesyonal. Isa sa mga pinakamalaking bentahe ay ang malinaw na paggunita sa lohikaNagbibigay-daan ito sa iyo na matukoy ang mga kalabisan o mga hindi kinakailangang hakbang bago pa man maging magastos ang mga bug na kailangang ayusin sa huling code.
Bukod pa rito, ang mga ito ay isang napakalakas na kasangkapan sa komunikasyon. Mas madaling ipaliwanag ang isang ideya sa isang kasamahan sa koponan gamit ang isang diagram kaysa subukang suriin ang isang code file linya por linya. Ino-optimize nito ang pakikipagtulungan sa pagitan ng mga developer at lubos na nagpapabilis sa mga teknikal na pagpupulong sa disenyo.
Sa kabilang banda, nagsisilbi silang buhay na dokumentasyon. Kung babalik ka sa isang proyekto pagkatapos ng anim na buwan, ang isang flowchart ay magbibigay-daan sa iyo upang matandaan ang arkitektura ng proseso sa isang segundo, makakatipid ka ng maraming oras sa pagbabasa at pagsusuri ng lumang code.
Mga hakbang sa pagdidisenyo ng sarili mong flowchart
Ang paggawa nito ay hindi masyadong kumplikado kung susundin mo ang lohikal na pagkakasunod-sunod. Ang una ay tukuyin ang problema Nang may lubos na kalinawan: ano ang gusto mong makamit? Kapag mayroon ka nang layunin, gumawa ng listahan ng lahat ng kinakailangang aksyon, mula sa pagsisimula ng programa hanggang sa maihatid nito ang inaasahang resulta.
Sunod, simulan ang paglalagay ng mga simbolo sa iyong workspace. Magsimula sa start oval at gawin ang iyong hakbang pababa ayon sa pagkakasunod-sunod ng mga gawain. Huwag kalimutan na sa tuwing kailangan ng programa na pumili ng isang opsyon, dapat kang maglagay ng decision diamond. Panghuli, mahalaga ito ikonekta at lagyan ng label bawat simbolo nang sa gayon ay walang duda tungkol sa kung ano ang mangyayari sa bawat hakbang.
Para gawin ito, maaari kang gumamit ng papel at lapis, ngunit sa panahon ngayon ay mayroon nang mga tool sa paggawa ng mga online na diagram tulad ng Miro o Boardmix, na nagpapadali sa pag-eedit at pag-save ng mga proyekto. Isang propesyonal na tip ay subukan ang dayagram mano-mano, ginagaya na ikaw ang computer at sinusundan ang mga arrow upang mapatunayan na walang mga dead end o infinite loops.
Mga flowchart laban sa pseudocode
Karaniwang magtaka kung paano naiiba ang mga diagram na ito sa pseudocode. Bagama't ang una ay biswal lamang, ang pseudocode ay isang representasyong tekstwal mas malapit sa totoong wika ng programming, ngunit hindi mahigpit na sinusunod ang mga tuntuning sintaktiko nito.
Sa isip, hindi mo dapat piliin ang isa o ang isa pa, sa halip ay gamitin ang mga ito sa isang komplementaryong paraan. Maraming programmer ang nagsisimula sa representasyong graphic upang maunawaan ang pangkalahatang ideya at pagkatapos ay isalin ang mapang iyon sa pseudocode upang maihanda ang lahat bago isulat ang pangwakas na implementasyon sa code editor.
Ang pagiging dalubhasa sa metodolohiyang ito ay hindi lamang ginagawa kang mas mahusay na programmer, kundi tinuturuan ka rin nito kung paano mag-isip nang algoritmo, isang kasanayang siyang pundasyon ng anumang wika, nakatuon ka man sa web development, artificial intelligence o sa paglikha ng mga video game.
Ang pagkakaroon ng kakayahang hatiin ang isang kumplikadong problema sa isang serye ng mga biswal na hakbang ay lubhang nakakabawas ng pagkadismaya kapag nagpoprograma at tinitiyak na ang istraktura ng software ay matatag, nasusukat, at madaling mapanatili para sa anumang pangkat ng pag-develop.